Het koninklijk atheneum Hoboken en Beerschot Downtown, dat is de sociale poot van voetbalclub Germinal Beerschot, lanceren een project om jongeren gezonder te laten eten en meer te laten bewegen.  De mosterd werd gehaald in Nederland, waar onder meer Feyenoord al langer samenwerkt met Rotterdamse scholen.  En de resulaten zijn hoopgevend.

De Rotterdamse jongeren die aan het project deelnemen, werken maar wat graag samen met hun favoriete club en worden professioneel begeleid door één of meerdere spelers, die peter zijn van de deelnemende scholen.  In Nederland en vooral Engeland werken sportclubs al langer mee aan sociale projecten in hun buurt.

In Vlaanderen werd pas in 2006 het zogeheten Open Stadion Fonds opgericht en beginnen (voetbal)clubs mondjesmaat de voordelen van dergelijk initiatief in te zien.  Behalve 'grote' clubs zoals Germinal Beerschot, Antwerp, Lierse en Genk is ook een provinciale voetbalclub zoals Merksem sc al een tijdje bijzonder actief naast het veld.

Toegegeven, het Open Stadion Fonds geeft subsidies aan clubs die zich willen engageren.  En de verenigingen die het handig aanpakken, hebben meteen een ideale kweekvijver in hun eeuwige zoektocht naar nieuw en groot talent.

Maar wat maakt dat uit als - vaak kansarme - kinderen hierdoor een kans krijgen even met hun idolen samen te zijn?  En tegelijkertijd ook nog die schijnbaar vanzelfsprekende zaken meekrijgen, die ze vaak door de meest uiteenlopende omstandigheden moeten ontberen?  Helemaal niets.

Het lijkt erop dat nogal wat voetbalclubs nu beseffen dat ze niet langer met hun rug naar de samenleving kunnen staan en dat het spelletje meer is dan het behalen van een Europees ticket of het vermijden van degradatie.

Dat is niet vanzelf gegaan en soms zelfs met het mes op de keel.  Hoe vaak is niet gezegd dat ook voetbalclubs hun verantwoordelijkheid hebben als het gaat om geweld buiten de stadionhekken.

Het was de overheid die met lichte dwang de clubs erop attent moest maken dat jeugdwerking even belangrijk, zoniet belangrijker is dan het samenstellen van de ideale elf.  De ommekeer is er al een tijdje en het is nu zaak dat de sportclubs met de nodige ijver werk blijven maken van hun sociale taak.  Door laagopgeleiden aan een baan te helpen, zoals Antwerp dat probeert.  Of door jongeren een taalbad of snelcursus gezonde voeding te geven, zoals Germinal Beerschot doet.

Want als er één discipline is waarmee je jongeren kunt bewegen en beroeren, dan is het wel de sport.  Het klinkt als een cliché en dat is het ook, maar sport is het bindmiddel bij uitstek.  Een blik in een willekeurig stedelijk parkje volstaat om te zien wat we bedoelen.

In een stad als Antwerpen, waar samenleven continu dansen is op het slappe koord, is sport geen geringe troef.  Woensdag vertelde een Amsterdamse delegatie aan de Antwerpenaren hoe ze al jaren een WK-voetbal organiseren.

Niet tussen prestigieuze spelers met ronkende namen, maar tussen gewone Amsterdamse jochies, van oorsprong uit alle hoeken van de wereld.

Gewoon op straat of op een veldje.  Misschien is dit een ideetje voor onze clubs en het stadsbestuur.  Het is geen topsport, maar het kleine WK zorgt er in Amsterdam ieder jaar opnieuw voor dat honderden jongeren toch voor even de prins te rijk zijn.  En je weet maar nooit wat er van komt.  Gewoon doen dus.  (Sacha Van Wiele)

Bron : Gazet van Antwerpen - 05.10.2007